Het verblijf van Vandenwyngaerden

Het is belangrijk dat een dichter kan rekenen op zijn uitgever; de inspanningen en het goede karma moeten van twee kanten komen. Enkel als een schrijver geruggensteund is of dit althans zo aanvoelt, kan de creativiteit er alleen maar wel bij varen. Met deze uitgave bewijst Berghmans Uitgevers achter Eric Vandewyngaerden te staan. Het resultaat: een tweede dichtbundel, zeer mooi uitgegeven. Het oog wil ook wat…
In de eerste cyclus zo’n stad  zoekt de dichter zijn plaats; legt vast maar blijft uiteindelijk verweesd achter. De cyclus later bezorgt ons een ontmenselijkte sfeer waar verwarring de communicatie stoort. De dichter brengt zijn gedichten in de vorm van gesprekken. De  vijf gedichten uit de cyclus afscheid bekoorden mij zeer; ik vind ze van een hoger niveau. In wellicht stiller speelt het isolement door het ouder en ziek worden een cruciale rol. Het naderende afscheid en het onzekere handelen zorgen voor geladen versregels; intens humaan. De dichter beschrijft de broze zoekende mens wiens lot hem overheerst. De aftakeling wordt verfijnd in beeld gebracht; de trage pijn van de naderende finale. Zo worden deze verzen universeel en belangrijk.

Uitzicht

Nog loop ik de deur door, de trap op,
de gang in. De kamer heeft nood aan
verluchting.  Het uitzicht niet helder.
De vlam weer wat lager. We halen het

licht op, de lucht in.
Nog wacht in een rij op de tafel:
een dagtaak van tellen en slikken,
want oud is het leven en pijn vordert
traag. Gesprekken (al altijd)
zijn helend; voorzichtig –
Nog zoveel te zeggen, zoveel te herhalen,
Uitleggen, bespreken.
Een wijl het denken nog helder,
dus snel nu: de tijd raakt op.

Eric Vandenwyngaerden houdt ervan om tekstgedeelten tussen haakjes te zetten. Nogal wat gedichten dragen deze stijlfiguur. De reden voor deze manier van werken gaat feitelijk aan mij voorbij. Het lijken soms wel bijgedachten die hun plaats zoeken. Het dwingende eindrijm is mijns inziens niet overal even geslaagd. Deze dichter laat zijn gedichten vragen stellen. Het is aan de lezer om deze te beantwoorden. Het terrein in Dit verblijf is niet afgebakend en de ruimte houdt het gevaar in van verdwaling. De auteur houdt zijn taal simpel en lucide, maar zijn gedachten waaieren uit. Zijn verzen vliegen als vlinders; mooi, boeiend maar soms moeilijk om te volgen.
Karel Wasch schreef over de po√ęzie van Eric Vandenwyngaerdens: “Deze dichter laat ons meegenieten van het samengaan van gevoel en verstand. Een dichter zonder bombast, zonder effectbejag, maar met een heldere overtuigende toon, die  ons terugwerpt op onszelf.”
Het spreekt voor zich dat het aan de lezer is om zelf de rekening te maken en eigenlijk naar niemand te luisteren. Ik vraag wel de moeite te doen om in Dit verblijf op verkenning te gaan. Deze bundel zal zeker vermoeide reizigers vinden die weer op krachten moeten komen om straks weer verder te trekken op zoek naar anders. Eric Vandenwyngaerden mag voor zijn arbeid zeer bedankt worden.

Dit verblijf, Eric Vandenwyngaerden, Berghmans Uitgevers, Antwerpen, 2012, ISBN 9789070959913

(Frank Decerf)